PROCES BOLOŃSKI - Dostosowywanie edukacji do wymogów kapitału

stopniową liberalizacja handlu usługami do 2005 roku. rząd, który pobiera jakiekolwiek opłaty za usługi edukacyjne, staje się komercyjnym dostawcą i musi dopuścić do rynku innych dostawców oraz poddać się regułom konkurencji. Nieodłączna cześć Strategii Lizbońskiej (liberalizacja rynku pracy) Liberalizacja, elastyczność, mobilność Koncepcja nauki przez całe życie Chronologia: Spotkanie ministrów edukacji Francji, Niemiec, Włoch i Wielkiej Brytanii na Sorbonie w 1998 r. Dokumenty Procesu Bolońskiego zostały podpisane w 1999 r. w Bolonii, a ich wdrażanie rozpoczęło się w 2004 r. Celle mają być zrealizowane do roku 2010 Bolonia w nowomowie „Otwartość oraz odpowiedzialność „Poszerzenie autonomii uniwersytetów Czuwanie nad „jakością nauczania akademickiego „Transfer wiedzy do sektora produkcyjnego Zagwarantowanie „udziału interesów i aspiracji społeczeństwa Delegitymizacja tradycyjnego uniwersytetu Jest przedstawiany jako Nieefektywny, Nieodpowiadający na szybko zmieniające się potrzeby „społeczeństwa „Społeczeństwo oznacza rynek ii korporacje. Uniwersytet jako firma Wydziały i grupy naukowców mają ć przedefiniowane jako "firmy" przynoszące zysk, zarządzane przez managerów, którzy będą mieli władzę nad pracownikami uniwersytetów. Konkurencja o środki: Zgodnie z planem, prywatne firmy będą mogły finansować wybrane wydziały uniwersyteckie. nierówności pomiędzy instytucjami w oparciu o dostęp do prywatnych sponsorów dysproporcję pomiędzy ośrodkami Sztuczny system „konkurencyjny" sponsoring pół-prywatnych korporacji (jak Fundacja Bertelsmana w Niemczech) Prywatyzacja: Zniesienie kontroli finansowej państwa na rzecz kontroli firm Zamykanie mało rentownych filii. Prywatyzacja wydziałów sprzedaż pomieszczeń należących do uniwersytetów W implementacji poszczególnych krajów. Prywatyzacja wiedzy: Uczelnie będą miały obowiązek powołania spółek prawa handlowego, które będą kontrolowały "własność przemysłową patenty, wynalazki. Prywatyzacja „własności wiedza staje się komercyjnym towarem, a nie dobrem wspólnym. Instrumentalizacja wiedzy: Uczelnie staną się przybudówkami najsilniejszych firm. Program nauczania będzie układany przez firmę, dla której liczy się zysk osiągany w procesie nauczania. Zamiast konkretnych treści, studenci mają zacząć otrzymywać „wiedzę oraz trening umiejętności i postaw przydatnych na rynku pracy eliminowanie wiedzy »nieużytecznej«, która nie prowadzi do natychmiastowych zysków. Studenci: Studenci mają przejmować coraz więcej kosztów studiowania Kredyty zamiast stypendiów: banki udzielałyby kredytów studentom, co wiąże się z wysokimi odsetkami i długotrwałym zadłużeniem. - Skrócenie czasu studiów, zwiększenie kosztów edukacji. - Całkowita dowolność władz uczelni w ustalaniu wysokości czesnego. Ubezwłasnowolnienie studentów i kadr: Zmniejszenie zatrudnienia dla personelu uczelni: Uzależnienie zatrudnienia od wyników. - Wprowadzenie przedsiębiorców do rad administracyjnych uczelni. - Zmniejszenie udziału studentów w radach administracyjnych, wykluczenie z rad przedstawicieli związkowych. Konsekwencje: Selekcja studentów według zamożności Zmniejszenie dostępności edukacji. - Wprowadzenie kryterium rentowności finansowej jako podstawy strategii rozwoju uczelni. - Odsunięcie na dalszy plan inwestycji w jakość i różnorodność nauczania, zwłaszcza w dziedzinach nie powiązanych z przemysłem. Dewaluacja wartości pracy edukacyjnej. Ograniczenie badań w dziedzinach społecznych nie pasujących do skomercjalizowanej wizji kultury i mediów. - Eliminacja funkcji studiów jako okresu przejściowego, w którym uzyskuje się szersze wykształcenie, bez bezpośredniego związku z karierą zawodową. - Ograniczenie programów mających na celu pomoc ubogim studentom, którzy nie mają przed sobą dobrych perspektyw zatrudnienia. - Eliminacja non-konformistycznych i podejmujących ryzyko projektów edukacyjnych. - Dewaluacja kariery naukowej i artystycznej jako zajęcia na całe życie.show less...